WYGLĄD OGÓLNY I CHARAKTERYSTYKA
Alaskan Malamut jest psem silnym, dobrze zbudowanym, o głębokiej klatce piersiowej, mocnym i zwartym tułowiu. Jest największym spośród psów pociągowych. Lędźwie ma niezbyt krótkie. Włos okrywowy jest gęsty, twardy, wystarczająco długi by ochraniać podszerstek, gęsty, wełnisty i zwarty, o długości 1 do 2 cali (2,5 - 5 cm), gdy pies jest w pełnej szacie. Włos okrywowy jest szczególnie obfity wokół szyi, na łopatkach i udach.
Malamut ma dobrą (pewną) postawę, która sugeruje aktywność, czujność i ciekawość. Głowa jest szeroka, uszy klinowate i stojące, gdy pies czuwa lub ma napięta uwagę. Kufa jest masywna i zmniejsza jedynie nieznacznie swą szerokość i głębokość od nasady do wierzchołka nosa. Nie jest ani szpiczasta ani długa, ani ścięta. W akcji postawa Malamuta jest pewna (dumna), Głowa uniesiona, spojrzenie żywe. Oczy są ciemne, o migdałowym kształcie, ukośnie osadzone. Uszy małe, stojące, trójkątne.
Znaczenia na pysku są rozmieszczone w charakterystyczny sposób. Tworzą one albo czepek pokrywający głowę, gdy pozostała część pyska ma jednolity kolor ogólnie zszarzałej bieli, lub tez część twarzowa umaszczona jest w taki sposób że sprawia wrażenie maski. Nierzadko maska i czepek występują razem. Ogon jest w kształcie pióropusza i noszony jest nad grzbietem jak powiewająca kita. Nie jest podobny do ogona lisa ani nie układa się w zamknięty pierścień. Malamuty są różnie, umaszczone lecz najczęściej szarowilczaste bądź czarnobiałe. Łapy są typu "rakiet śnieżnych" zwarte i duże, opuszki są grube i sprawiają wrażenie zwartych. Łapy są obficie porośnięte włosem - także między palcami i między opuszkami. Kończyny przednie są proste o mocnym kośćcu. Tylne kończyny są szerokie i mocne umiarkowanie kątowane w stawach kolanowych i bez krowiej postawy. Linia grzbietu jest równa o łagodnym spadku od kłębu ku biodrom. Lędźwie nie powinny być zbyt krótkie by nie przeszkadzały w ruchu, który powinien być swobodny i niewymuszony. Wygląd wskazuje na wytrzymałość i inteligencje.
Malamut ma wygląd wilka odnośnie postawy, lecz jego wyraz pyska jest łagodny i wskazuje na serdeczne usposobienie.
TEMPERAMENT
Alaskan Malamut jest psem serdecznym, przyjacielskim i nie jest psem jednego pana. Jest to wierny i oddany towarzysz, skłonny do zabawy, gdy się go do niej zaprosi, lecz ogólnie wyrażający godność w wieku dojrzałym.
GŁOWA
Głowa powinna wyrażać wysoki stopień inteligencji. Jest szeroka i mocna w porównaniu z innymi rasami "naturalnymi". Powinna być proporcjonalna do wysokości psa, tak że pies nie wydaje się być ciężki ani gruby.
CZASZKA
Powinna być szeroka pomiędzy uszami. Zwęża się ona stopniowo w kierunku oczu. Jest ona umiarkowanie zaokrąglona pomiędzy uszami i spłaszczona na wierzchu w miarę zbliżania się do oczu i zaokrąglona w stronę policzków, które powinny być umiarkowanie płaskie.
Powinna posiadać nieznaczną bruzdę pomiędzy uszami. Górna linia czaszki i krawędź górna kufy tworzą prawie jedną prostą, którą tworzy jedynie nieznaczna wypukłość w miejscu połączenia.
KUFA
Powinna być mocna i masywna w proporcji do wielkości czaszki, nieznacznie zmniejszając głębokość i szerokość od połączenia z czaszką do wierzchołka nosa. Wargi dobrze przylegające. Wierzchołek nosa jest czarny. Szczęki górna i żuchwa są szerokie i opatrzone mocnymi zębami, siekacze tworzą zgryz nożycowy. Nigdy nie powinien występować przodozgryz lub tyłozgryz.
OCZY
Koloru kasztanowego (brązowego) w kształcie migdałów, średniej wielkości, jak na ten kształt oczu ustawione ukośnie. Pożądane są oczy ciemne.
USZY
Powinny być średniej wielkości, ale małe w proporcji do czaszki. Górna połowa uszu jest trójkątna, lekko zaokrąglona na końcu; uszy szeroko rozstawione i osadzone na bokach, z tyłu czaszki; część dolna (nasada) ucha łączy się z czaszką na wysokości zewnętrznego kąta oka, co sprawia wrażenie, że końce sterczących prosto uszu są odsunięte od czaszki. Kiedy uszy są postawione, są skierowane nieznacznie ku przodowi, kiedy pies pracuje uszy są często złożone na czaszce. Uszy wysoko osadzone stanowią wadę.
TULÓW
Klatka piersiowa powinna być mocna i głęboka, tułów powinien być mocny i zwarty w swojej budowie, ale lędźwie niezbyt krótkie. Linia grzbietu powinna być prosta, lekko opadająca w stronę bioder. Lędźwie powinny być dobrze umięśnione i niezbyt krótkie, aby nie przeszkadzały w swobodnym, rytmicznym ruchu, który idzie w parze z silną akcją napędową tylnych kończyn. Długie lędźwie, osłabiające grzbiet, także są wadą. Ciężar nie może być przesadny.
ŁOPATKI, KOŃCZYNY I ŁAPY
Łopatki powinny być umiarkowanie ukośne, kończyny przednie powinny być muskularne, wyposażone w bardzo mocny kościec. Przedramię o prawidłowej postawie, aż do śródręcza, które powinno być krótkie, mocne i prawie pionowe, gdy jest widziane z boku. Łapy powinny być szerokie i zwarte, palce zwarte i dobrze wysklepione, opuszki grube i odporne, pazury krótkie i mocne. Powinien występować ochronny włos między palcami. Kończyny tylne powinny być szerokie, o mocno umięśnionych małych udach, stawy kolanowe umiarkowanie ukątowane, stawy skokowe szerokie i mocne, umiarkowanie ukątowane i niskie. Widziane z tyłu kończyny tylne nie powinny mieć kośćca łukowato wygiętego, lecz powinny być proste, zarówno w postawie statycznej jak i w akcji idealnie w jednej linii z kończynami przednimi. Pies nie ma ani zbyt wąsko ani też szeroko rozstawionych kończyn tylnych.
Kończyny malamuta powinny zdradzać niezwykłą siłę i ogromną moc napędową. Wszelkie oznaki niedoskonałości łap lub kończyn, kiedy pies stoi lub jest w ruchu, powinny być uważane za poważną wadę. Wilcze pazury na kończynach tylnych są niepożądane i powinny być usuwane krotko po urodzeniu.
OGON
Osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, dobrze owłosiony i noszony powyżej grzbietu, kiedy pies nie pracuje - nie tworzy ścisłego pierścienia spoczywającego na grzbiecie. Nie jest pokryty krótszym włosem, ani noszony jak ogon lisa, ale ma raczej Wygląd falującej kity.
SZATA
Malamut powinien mieć włos okrywowy gęsty i twardy, niedługi. Podszerstek jest gęsty, długości 2,5 do 5 cm, wełnisty i tłusty. Twardy włos okrywowy jest stojący. Wokół szyi szata jest gęsta. Włos okrywowy ma zmienną długość, tak jak podszerstek, na ogół jednak szata jest umiarkowanie krótka do średniej wzdłuż boków tułowia, jej długość nieco wzrasta wokół łopatek i szyi, wzdłuż grzbietu i na zadzie, jak również na portkach i kicie. Malamuty maja na ogół szatę krótka i mniej gęstą latem po linieniu.
MAŚĆ I ZNACZENIA
Na ogół kolory zmieniają się od jasnoszarego do czarnego poprzez wszystkie pośrednie odcienie. Włos jest zawsze biały na dolnej części brzucha, części kończyn, część znaczeń tworzy maskę. Plamy powinny być w kształcie czepka lub maski. Biała strzałka na czole i (lub) obroża, lub plama na karku jest atrakcyjna i dopuszczalna natomiast łaciatość nie jest dopuszczalna.
Jedynym dopuszczalnym kolorem jednolitym jest bialy.
WZROST
Wystepują naturalne rozpiętości wzrostu. Pożądane są wymiary: psy 25 cali (63,5 cm) w kłębie, 85 funtów ang. (38 kg) wagi, suki 23 cale (58,5 cm) w kłębie i 75 funtów ang. (34,9 kg) wagi. Niemniej stwierdzenia dotyczące wzrostu nie powinny mieć wpływu na te cechy, które dotyczą typu, proporcji i cech funkcjonalnych, jak łopatka, klatka piersiowa, Łapy, ruch. Jeśli uważa się, ze psy są jednakowo dobre w typie, proporcjach i funkcji, to do pracy bardziej pożądany będzie ten, który jest bliższy pożądanego wzrostu.
WAŻNE
W ocenie Alaskanów malamutów ich funkcja psów pociągowych (do dużych ciężarów) powinna być oceniana jako najważniejsza. Sędzia powinien mieć w pamięci, że rasa ta przede wszystkim przeznaczona jest do ciągnięcia ciężkich ładunków i że w związku z tym, pies powinien być zwarty, mocno zbudowany, o ciężkim kośćcu, kończynach bez wad, mocnych łopatkach, dobrych łapach, głębokiej klatce piersiowej, chodach regularnych, dobrze skoordynowanych i posiadać całą strukturę fizyczną niezbędną do skutecznego wypełniania jego pracy.
SKALA PUNKTÓW PRZY OCENIE
| Wygląd ogólny | 20 punktów | | Głowa | 15 punktów | | Tułów | 20 punktów | | Kończyny i ruch | 20 punktów | | Łapy | 10 punktów | | Szata i maść | 10 punktów | | Ogon | 5 punktów | | Razem | 100 punktów |
NB psy powinny mieć oba jądra o normalnym wyglądzie całkowicie opuszczone do moszny.
(Standard AKC,1989 przyjęty w Weronie 21 listopada 1990).
Wady eliminujące: oczy niebieskie. |